INTERNET, mijn kans om een artikel te schrijven! Wel... eigenlijk heb ik al sinds eergisteren internet. Maar sinds mn nichtjes en tantes en oom hier toegekomen zijn heb ik mijn handen vol aan mijn nicht. Voor drie weken lang. Ahaha, drie weken lang geplak xD... IF you know what I mean..
Het is nu al tien dagen dat ik hier ben en er is een HOOP gebeurd :D . Mijn haar geknipt, kleren en schoenen gekocht, veel op restaurant gegeten, familie bezocht... 'k Had op de vliegtuig zelfs 't een en 't andere geschreven maar ik zal dat maar zo geschreven laten en nooit meer van spreken. Puur omdat ik geen zin heb om heel die gezever over te typen.
Ik moet wel zeggen... Damn... Wat moest ik al weer zeggen..
HUR DURRR derp..
Ahja juist! Vliegtuigreis... VERMOEIEND! Dus zo ging het ongeveer:
10.17: vertrek met de trein vanuit Diksmuide naar Brussel (2 uur
lang ongeveer)
12.50: op de vliegtuig en vertrek naar Shanghai op Hainan
vliegtuigmaatschappij (duurt zo'n goeie, lange 11 uur)
Ik-weet-niet-meer-wanneer-ergens-in-de-middag-lokale-tijd: toegekomen in Shanghai en op zoek naar een 'Long Distance Coach'. Met z'n drieën net EEN verdomde ticket tekort! Dus nog een paar uurtjes wachten op de volgende bus voor een rit die 6 uur ging duren. Terwijl we wachten met een paar vriendelijke Chinese mensen in het wachtlokaal praten, iets eten, iets drinken, tijd verdrijven. Dan gaat de bus eindelijk bijna vertrekken en wij met onze koffers daar naar toe. HOP de bus op, schoenen uit en in bed gaan liggen. Ja, het zijn bedden waar we in konden liggen. Heb héél de rit geslapen uitgezonderd de korte stop bij een gigantische road-restaurant met souvenir-winkeltje en wc's waardoor je wenst dat je zonder reukzin geboren was. Dan HOP, terug de bus op en verder slapen. Daarna eindelijk toegekomen in Songyang, twee ooms en een tante die wachten op ons om ons verder met de auto te vervoeren. En voor mij is het net een traditie om elke keer iets op die reisbus te verliezen. Deze keer was het mijn 'geliefde' geruite trui, vorig jaar een netgekochte zonnebril. Dan weer een uur of zo met de auto en we komen eindelijk toe in Gushi, waar mijn opa en oma wonen. Wat er daarna gebeurd is, is me niet meer zo duidelijk. De vermoeidheid speelde parten en ik weer verderslapen.
Slapen, oh heerlijk slapen om de lange uren onderweg te
verdrijven.
